Rozdział 2

   Obudziłam się w jakieś sypialni. Zaczęłam się rozglądać po całym pokoju. Był piękny. Z wczorajszej nocy pamiętam tylko, że spotkałam tych kolesi, a dalej pustka.
- Pewnie jestem u niego w domu - pomyślałam i szybko poszłam do łazienki. Byłam w samej bieliźnie. - Niech to szlak.
- Coś się stało ? - Blondyn wszedł do łazienki.
- Aaa ! - pisnęłam i poślizgnęłam się na mokrych płytkach.
- Spokojnie księżniczko - złapał mnie i uśmiechnął się do mnie
- Dziękuje - odwzajemniłam uśmiech - Mógłbyś mnie już odstawić ?
- Jasne dla ciebie wszystko. A więc co się stało, że taka wkurzona ?
- Zostawiłam walizki z moimi rzeczami u mojego byłego i nie mam w co się ubrać ?
- No a te ciuchy wczorajsze ?
- Są całe uwalane
- Poczekaj tu chwilę - zrobiłam tak jak kazał i usiadłam na łóżku, a on szybko wybiegł z pokoju. Za niecałe 10 minut ktoś zapukał do drzwi sypialni.
- Wejdź
- Hej. Niall mi powiedział...
- O przepraszam cię myślałam że to on - na moje policzki wkradły się rumieńce. Nic dziwnego. W końcu siedziałam w samej bieliźnie. Do mojego pokoju weszła piękna dziewczyna.
- Nie przejmuj się - zaśmiała się - Jestem Perrie
- A ja Rose - podała mi rękę i usiadła koło mnie.
- Niall powiedział mi że nie masz w co się ubrać więc przyniosłam ci jakieś moje ciuchy.
- Jejku dziękuję ci. Uratowałaś mi życie. Obiecuję, że jak tylko sobie coś kupię to ci te oddam.
- Spokojnie nie musisz - uśmiechnęła się - Potraktuj to jako prezent ode mnie.
- Dziękuję - przytuliłam się do Perrie.
- Idź się przebierz i zejdziemy na śniadanie. - weszłam do łazienki w między czasie rozmawiając  z nowo poznaną przyjaciółką. - Więc ty tu mieszkasz ?
- Nie. Niall mieszka tutaj sam, a ja mieszkam dwa domy obok z Zaynem.- nasza rozmowa trwała jeszcze chwilę po czym wyszłam z łazienki - Wow dziewczyno wyglądasz przepięknie                                  
- Dziękuję ci. To co idziemy ?
- Jasne. Powoli zeszłyśmy do jadalni  ->                  

 ***Oczami Nialla***

Gdy tylko spojrzałem w górę ujrzałem Rose. Wyglądała tak pięknie. Już wiem, że to z nią chcę spędzić resztę mojego życia...
- Niall - moje myślenie przerwał głos Perrie. Gdy tylko się ocknąłem zobaczyłem śmiejące się dziewczyny.
- Coś nie tak ? - spytała Rose
- Po prostu wyglądasz pięknie - Chwilę potem dziewczyny siadły do stołu a ja podałem im naleśniki i nutellę.

                                *** Oczami Rose ***

Siedzieliśmy w ciszy i zajadaliśmy naleśniki. Nagle usłyszeliśmy dźwięk smsa i razem z Niallem zwróciliśmy wzrok na Perrie.
- Wiecie co... - zaczęła - trochę się zasiedziałam. Będę już spadała.
- Jak to już ? - zapytałam z żalem
- Umówiłam się z Zaynem na zakupy. To co widzimy się wieczorem Ro ?
- Jasne - posłałam uśmiech przyjaciółce, ale zanim się kapnęłam jej już nie było w domu. Po zjedzeniu śniadania wstałam i umyłam naczynia, a następnie poszłam do salonu. Wzięłam pilot i włączyłam telewizor.Oglądałam jakiś głupi serial. Po kilku minutach nagle poczułam jak ktoś łapie mnie za ramię, przestraszyłam się i odruchowo się odwróciłam. Za chwilę blondyn usiadł obok mnie.
- Mogę mieć pytanie ? - zapytał
- Jasne. O co chodzi ?
- Wybierasz się gdzieś wieczorem ?
- Tak idę do Perrie bo Zayn gdzieś wychodzi.
- Po co tam idziesz ?!
- Po pierwsze nie krzycz na mnie.
- Dobrze przepraszam. Więc po co do niej idziesz ?
- Jak to po co ? Chyba nie będę spała na ulicy jak jakiś pies.
- Pewnie, że nie. Będziesz spała u mnie.
- Nie. Wybacz, ale nie mogę. Już i tak zrobiłeś dla mnie dużo...
- I jestem w stanie zrobić jeszcze więcej - powiedział po czym niespodziewanie pocałował mnie. Na początku się opierałam, ale jego usta dawały mi ukojenie.

                          *** Oczami Nialla ***

Rose jest naprawdę fantastyczna. Czułem się tak fantastycznie, gdy w końcu pozwoliła naszym językom stoczyć namiętną walkę. Czułem że będzie moja już na zawsze. Gdy nasza bitwa dobiegła końca wziąłem ją na ręce i zaniosłem do sypialni. Rzuciłem ją na łóżko, ale czułem jak się trzęsie. Wiedziałem, że się boi bo patrzyła na mnie z przerażeniem. Szybko zareagowałem i wstałem.
- Bardzo cię przepraszam nie wiem co mi odbiło.
-Wiesz... Muszę już iść. Cześć - powiedziała i wyszła z pokoju. Przez chwilę stałem jak zamurowany, ale po chwili otrząsnąłem się i wybiegłem za nią. Wyszedłem przed dom, ale jej już nie było. Wróciłem do domu, usiadłem na kanapie i rozmyślałem tylko o niej. Jaki ja jestem głupi.

                 *** Oczami Rose ***


Co on sobie wyobraża. Wyszłam z jego domu i nie wiedziałam gdzie się podziać.Poszłam więc na spacer, chodziłam po Londynie bezczynnie. Moje nogi doprowadziły mnie do parku.-->
Był piękny. Była wiosna więc wszystko się zazieleniło i zakwitło. Znalazłam wolną ławkę. Usiadłam i rozmyślałam gdzie spędzę dzisiejszą noc.
Nagle przypomniała mi się Perrie i jej propozycja o przenocowaniu. Wstałam z ławki i ruszyłam w stronę jej domu. Cały czas czułam jakby ktoś mnie śledził. Postanowiłam, że lepiej już stąd pójdę. Gdy szłam przez Londyn podziwiałam wystawy sklepowe. Nagle na kogoś wpadłam
- Przep... ah to ty - Zobaczyłam stojącego przede mną blondyna.
- Co za entuzjazm
- Wiesz miałam nadzieję, że już cię nie spotkam. - odwróciłam się na pięcie i poszłam w drugą stronę
- Hej Rose zaczekaj - Niall złapał mnie za rękę
- Nie zostaw mnie ! Wykorzystałeś mnie rozumiesz ? Jesteście wszyscy tacy sami !
- Nie Rose to nie prawda nie wykorzystałem cię. Nie jestem taki jak tamten skurwiel
- Nie to nie prawda Niall. Jak mam ci niby ufać ?
- Spójrz na to z tej strony. Gdybym był taki jak tamten to na pewno bym to wykorzystał i bym cię przeleciał bez wahania, jednak tego nie zrobiłem. Błagam cię uwierz mi - w kąciku jego oczu ujrzałam łzę. Wtedy byłam już pewna, że nie kłamie.
- Przepraszam cię. Po prostu nie chcę znowu przeżywać tego samego rozczarowania - nagle nie wiadomo skąd na moich policzkach pojawiły się łzy. Przytulił mnie mocno, a ja wtuliłam się w jego tors.
- Choć mała. Pójdziemy na zakupy - powiedział i wyciągnął do mnie rękę po czym ja podałam mu swoją. W galeriach handlowych spędziliśmy całe popołudnie. Niall jest kochany. Kupował mi wszystko na co miałam ochotę. Gdy wyszliśmy ze sklepów na dworze było już ciemno.
- Muszę się już zbierać - powiedziałam do Nialla
- Jak to ? Dokąd ?
- Zrobiło się późno więc wrócę już do Perrie bo pewnie na mnie czeka.
- Jak chcesz możesz zostać u mnie. Mnie też nie będzie bo wychodzę razem z Zaynem to jak chcesz to możesz zaprosić też Perrie
- Dziękuję ci Niall. To miło z twojej strony - posłałam mu uśmiech i wróciliśmy do domu. Chwilę po naszym przyjściu przyszła Perrie.
- Ja już wychodzę - zawołał do nas Niall, pocałował mnie w policzek i wyszedł z domu.
  Siedziałyśmy z Perrie chwilę przed
telewizorem ale niedługo potem poszłyśmy do pokoju (Był to pokój kuzynek Nialla, które często do niego przyjeżdżały w wakacje). Przebrałyśmy się w pidżamy i siadłyśmy na naszych łóżkach.
- Więc jak tam z Niallem ? - niespodziewanie spytała Perrie
- A jak ma niby być ?
- Jak to jak. Widać że coś miedzy wami jest.
- Nie Perrie. Bardzo lubię Nialla ale tylko jako przyjaciela. Na razie nie chcę zaczynać nowego związku. Wciąż nie mam zaufania do facetów po tym co zrobił James.
- Nie martw się kochana. Niall jest inny. On nigdy nie pozwoli cię skrzywdzić - nagle naszą rozmowę przerwało uderzenie pioruna W tym samym czasie w całym domu zgasło światło. Perrie wzięła latarkę i zaczęłyśmy opowiadać sobie straszne historie. W pewnej chwili ktoś wybił szybę w naszym pokoju, rzucając w nią kamień. Szybko zerwałyśmy się z łóżek i podeszłyśmy do okna. Na ziemi niedaleko kamienia leżała kartka a na niej napis : "STRZEŻCIE SIĘ !!!". Ostatnie co pamiętam z tamtej nocy to krzyk Perrie. Nagle straciłam przytomność...



   Uwaga !!! Następny rozdział pojawi się jak będzie 5 komentarzy :*